Neem je rustmomenten en laad die batterij op!

13
nov
Laad die batterij op!

Ontwikkelaars proberen elke dag weer ons leven een stukje gemakkelijker te maken door tijdbesparende apparatuur te ontwerpen. Top! Maar wanneer leren we nu eens iets van al die apparaten in plaats dat we ze alleen maar gebruiken? Iedereen weet inmiddels dat je een mobiele telefoon bijvoorbeeld regelmatig op moet laden, maar daarbij vergeten ze vaak dat ze zelf ook opgeladen moeten worden. Wanneer heb jij voor het laatst de tijd genomen om op te laden? Ik zeg: laad die batterij op.

Ontwerpers proberen dag in dag uit ons leven beetje bij beetje gemakkelijker te maken door telkens nieuwe apparatuur en apps te ontwikkelen die ons werk uit handen proberen te nemen. Niet alleen op de werkvloer, maar ook in onze huizen. En vaak zijn het maar simpele veranderingen, maar ze proberen ons wel een rustiger leven te geven.
Denk hierbij aan iets simpel als een strijkijzer die tegenwoordig niet meer opgewarmd hoeft te worden op een vuur. Of aan het feit dat we niet meer het hele huis hoeven te vegen, maar ‘even snel een stofzuiger er doorheen kunnen halen’. En dan kijk ik nog niet eens naar die leuke robotstofzuigers…
Waarschijnlijk weet u zelf ook nog zeker tien apparaten te noemen die ons flink ontlasten en daarmee tijd besparen. Je kunt bijvoorbeeld klagen over de smaak van koffiecup- en padmachines, maar je hebt er wel heel snel bakkie pleur mee gezet.
Toch lijkt het, ondanks al deze tijdbesparende apparatuur, dat de wereld steeds hectischer wordt. Dag in, dag uit zit onze agenda volgepland, onze bazen lijken steeds meer werk gedaan te willen hebben in steeds kortere tijd en eenmaal thuis worden we nog steeds lastiggevallen door zakelijke appjes en mailtjes.

Waar is de rust en de liefde gebleven?

Hoewel ontwerpers en ontwikkelaars ons werk uit handen proberen te nemen, worden wij steeds onrustiger. Deze week stond er weer een bericht in de krant over iemand die klaarblijkelijk innerlijk geen rust kon vinden. Hij had hulpverleners geslagen en bedreigd, omdat zij volgens hem in de weg stonden. En dat op het moment dat die hulpverleners een kind aan het reanimeren waren en dus geen tijd hadden om hun voertuigen netjes te parkeren.
Nu kunt u zeggen dat dit een uitzondering was, maar ik weet inmiddels beter. Kijk bijvoorbeeld eens om u heen als u onderweg bent. Hoeveel gestreste en opgefokte mensen ziet u achter het stuur zitten? Toen ik vijftien jaar geleden aan de slag ging in de logistieke sector ging het er alleen al op de weg een stuk gemoedelijker aan toe. De medeweggebruikers gaven netjes de ruimte om in te voegen, het seinen met grootlicht werd alleen gebruikt als een tegenligger per ongeluk aan de verkeerde knopjes had zitten draaien.
En dat ook trouwens; waar is het bedankje gebleven als iemand goed anticipeert op het verkeer of je ergens attent op maakt. Ik heb tegenwoordig wel eens het idee dat het hartelijk-bedanktgebaar veranderd is in het stop-dit-maar-in-je-reetgebaar. Waar is de liefde gebleven?


Totdat ik volledig instortte en niets anders meer kon dan huilen.

Lange tijd heb ik me staande weten te houden in deze onvriendelijke maatschappij; ik probeerde bij tijd en wijlen een deur voor iemand open te houden en als iemand bot reageerde dan zuchtte ik maar eens en liet het daarna over me heen gaan.
Maar ik zou een leugenaar zijn als ik zou zeggen dat ik het vol heb weten te houden. Ik weet niet meer wanneer –hardheid sluipt er zo gemakkelijk in-, maar uiteindelijk werd ik ook harder, gemener en vooral onrustiger. En dat ging van kwaad toch erger. En hoe onrustiger ik werd, hoe leger ik me voelde en hoe gemener ik werd. Iedereen leed er onder; mijn vrouw, mijn kinderen, m’n klanten, m’n werkgever.
Iedereen… totdat ik volledig instortte en niets anders meer kon dan huilen.

Battery low, please recharge

Maar ik wil u geruststellen; ik ga hier geen zielig verhaal ophangen. Het was mijn eigen dikke schuld. Ik wist namelijk heel goed dat ik mijn mobieltje elke dag aan de oplader moet leggen, maar ik vergat dat ik mezelf ook regelmatig op moet laden. En dat had ik al in geen tijden meer gedaan.
Persoonlijk ging ik altijd maar door. Ik propte een extra week aan overuren in de maand, omdat het werk zogenaamd anders niet af kwam. Thuis had ik daardoor minder tijd voor de ‘verplichte klusjes’ en zelfs de tijd voor mijn kinderen en mijn gezin kwam in het geding.
Maar wat misschien nog wel erger was: ik had geen tijd meer voor mezelf. Is dat egoïstisch om te zeggen? Natuurlijk niet! Want hoe kan ik iemand liefde en aandacht geven als ik zelf nooit mijn energievoorraad bij kan tanken.

Laad die batterij op

Na een jaar ben ik nu eindelijk mijn werkzaamheden weer rustig op aan het pakken, want net als bij mijn mobiele telefoon duurt het laden langer als je accu beschadigd is. Maar waar je bij je mobieltje er eventueel nog een nieuwe batterij in kunt zetten, lukt dat niet bij jezelf.
Ik hoop en bid dat jullie niet dezelfde fout maken als mij en dat jullie je batterij opladen voordat hij definitief beschadigd raakt. Dat is ook precies de reden waarom ik dit blog heb geschreven; om jullie te waarschuwen.


Neem je rust en laad die batterij op!

error: Sorry, the content of this website is protected due too copyright!!