Waar is mijn conditie gebleven?

Ouder worden. Het hoort bij het leven en op zijn eigen manier heeft het zijn charme. Gaande de jaren veranderd je uiterlijk, je wijsheid en je conditie. Althans, dat laatste was bij mij in ieder geval wel het geval. Plotseling merkte ik dat die weg. Reden om daar verandering in te brengen.

Het was een paar maanden voor mijn 40ste verjaardag dat ik merkte dat mijn conditie wel erg slecht was geworden. Terugdenkend was dat ook wel begrijpelijk. Jarenlang heb ik als koerier een lichamelijk (zeer) zwaar beroep gehad.

Ja, je zit de hele dag in een auto, maar ik stond ook zo’n 120 keer op uit mijn stoel. De hele dag door tilde ik lichte en zware dozen van hun plek en verplaatste ik ze naar iemands voordeur of een magazijn. Aan kracht ontbrak het mij daardoor niet en fitness leek in mijn ogen dan ook een tikkeltje overdreven. Niet dat ik daar tijd voor had.

Qua conditie leek het ook goed te zitten. Het leek telkens korte stukje die ik liep, maar al met al tikte ik regelmatig de 10k aan volgens de stappenteller. Alleen traplopen kostte veel moeite. Misschien omdat ik een roker ben, of doordat ik onbewust mijn adem in houdt als ik een trap beklim.

Depressie

En toen kwam ik in 2016 thuis te zitten met een fikse depressie. Ik ga daar nu niet over uitweiden; ik heb daar al verschillende blogs en zelfs een boek over geschreven.

Waar ik het nu over wil hebben is dat ik stil kwam te zitten. Ondanks de vele wandelingen bewoog ik veel en veel minder. Krachttraining was helemaal weg. Daar bovenop slik ik natuurlijk ook de nodige medicatie en rookte ik nog meer dan daarvoor.

Niet dat ik iets merkte. Uit ervaring kan ik zeggen dat een slechte conditie stilletjes komt. Elke dag wordt het iets slechter en pas als het ‘te laat’ is, merk je dat het weg is. En dat overkwam mij dus vlak voor mijn 40ste.

Misschien was ik met mijn leeftijd bezig, misschien realiseerde ik het door mijn (nieuwe) werk. En in principe doet dat er niet toe; het punt is dat ik merkte dat het er niet meer was. Dit kende ik niet, en dit voelde voor mij niet fijn.

Voor mij was er maar een conclusie. Ik moet dit gaan veranderen. Het is tijd om weer te gaan sporten. Ik zeg “weer” omdat ik in het verleden heb gevolleybald en ook heb ik een aantal jaar geleden geprobeerd om te gaan hardlopen, [grote grijns] maar dat was absoluut geen succes.

Het is me gelukt om uiteindelijk 5k aan een stuk te rennen, maar ik ging elke keer met grote tegenzin naar buiten. Hardlopen is niet echt mijn ding.

Maar wat is dan wel ‘mijn ding’?

Meten is weten

Die vraag moet ik nog even schuldig blijven, maar ik heb wel besloten om een fitness tracker aan te schaffen. Meten is immers weten. Helemaal voor iemand die gek is op data, zoals ik. Inmiddels heb ik daarom al wel, na zorgvuldig onderzoek, een Garmin Vivoactive 4 besteld. In de toekomst zal ik daar een apart blog over schrijven. Voor nu is het wachten tot hij binnen is.

Ben jij nog wel tevreden over je conditie of heb je ook al moeite met traplopen? Laat het even weten in een berichtje hieronder! Ik ben benieuwd.

Waar is mijn conditie gebleven?
Schuiven naar boven