Innerlijke strijd aan boord
van Vliegende Hollander

23
sep
Innerlijke strijd of getouwtrek

Samen met 32 andere mannen ben ik onlangs op het IJsselmeer wezen zeilen met de tweemaster Vliegende Hollander. Een heerlijke ervaring waarbij ik wederom de Heilige Geest gevoeld heb, maar waarbij ik me ook ongemakkelijk heb gevoeld. Ik werd dat weekend aan het denken gezet. Maar het gaf ook innerlijke strijd.

Ik merk steeds vaker dat God mijn leven leidt, daarom kon en wilde ik geen nee zeggen toen ik de uitnodiging kreeg om een weekend te gaan zeilen met de Vliegende Hollander. Dit ondanks de spanning die het vooraf opleverde.
Ja, het dieptepunt van mijn depressie ligt gelukkig alweer een flink stuk achter me, maar nog regelmatig grijpt de angst me naar de keel. Dan begint het te draaien in mijn hoofd en kunnen mijn benen me niet meer houden. Dan raak ik in paniek en wil ik wegkruipen in een stil hoekje. Hoe zou dat gaan op een boot waar je niet halverwege vanaf kan?

Direct aan boord kregen we een prachtig bedrukt T-shirt, oordopjes
en een speciaal voor deze reis gedrukt magazine.

Het bleek maar weer dat onze angsten voornamelijk worden veroorzaakt door ons gebrek aan vertrouwen in Gods leiding. Want ook nu bleek weer dat ik me nergens zorgen voor hoefde te maken; qua vervoer bleek ik ingedeeld te zijn bij een goede bekende. En ook de andere twee heren waren geen vreemden voor mij.

Verzamelen

Het avontuur begon om 19.30 uur op de carpoolplaats bij afslag 12 van de A1. Hier verzamelden we ons om, na het appèl, in de toegewezen auto’s te stappen en richting Lemmer te vertrekken. Terwijl wij vieren nader kennis maakten en onze eerste geloofsovertuigingen ten gehore brachten, snelde het asfalt van de A27 en de A6 onder ons door. En kort nadat we de gemeentegrenzen van Lemmer bereikt hadden, arriveerden we bij de ligplaats van de Vliegende Hollander.
Direct aan boord kregen we een prachtig bedrukt T-shirt, oordopjes en een speciaal voor deze reis gedrukt magazine. In dit magazine konden we onder andere zien in welke hut we sliepen en met wie. Ik bleek de hut te delen met een ‘Dieker’.
De rest van de avond gebruikten we om elkaar beter te leren kennen. Toen bleek ook dat ik enkele van de andere reisgenoten al wat langer kende. Dat was prettig!

De volgende ochtend werd ik iets na zevenen wakker. Ik merkte direct dat ik stijve knieën had overgehouden aan de voor mij te korte kooi, maar ik had desondanks heerlijk geslapen! Frisse buitenlucht (we hadden de patrijspoort op een kier laten staan) en een licht wiebelende boot hebben altijd al een positief effect op mijn slaapgewoontes gehad.

Zegekroon

Ondanks dat ik direct wakker was, heb ik nog een half uur liggen luisteren naar de geluiden van de andere mannen die één voor één wakker werden. Tegelijkertijd kwam de vorige avond weer terug in mijn gedachten. Het was gezellig geweest, met mooie gesprekken. Onder begeleiding van gitaarspel hadden we ook onder andere opwekking 623, 764 en 767 gezongen. Hierbij bleek al snel dat het lied ‘Zegekroon’ een soort van lijflied zou worden van deze editie van Durftevliegen.nl.
Terwijl ik zo in m’n kooi lag, kwam het geen moment bij me op dat ik ’s avonds voor de groep mijn heftige verhaal zou vertellen. Dat wist ik een half uur van te voren niet eens. Het kwam ook voor mij als een donderslag bij heldere hemel… nou, meer als een wild bonzend hart, klotsende oksels en een droge stem.
Het begon al direct nadat één van de organisatoren zijn praatje was begonnen over subpersoonlijkheden. Een overdenking die aansloot bij het algemene thema – ‘innemen van het gebied dat we zijn kwijtgeraakt’ – van de reis. Een overdenking die ook aansloot bij mijn depressie en alles wat ik was kwijtgeraakt.

Toen ik terugkwam stonden er meerdere mannen te huilen
en voor net zoveel mannen werd er gebeden.

Het was dan ook niet vreemd dat mijn hart al snel als een gek begon te bonzen. Ik voelde me persoonlijk aangesproken; maar ik voelde ook dat ik mijn verhaal moest vertellen. Daar, op dat moment, tegen die mannen.

Mijn verhaal

Na een glas water werd mij die kans gegeven en vreemd genoeg kwam er, terwijl ik begon te praten, een soort innerlijke rust over me terwijl ik mijn hart nog steeds als een bezetene tekeer voelde gaan. En ik zag dat mijn woorden de mensen raakten; ten positieve gelukkig. Ik merkte dat de Heilige Geest hard aan het werk was in mij en in de rest van de bemanning. Ik zag dit terwijl mijn mond de woorden uitsprak zonder voorbereiding en zonder echt na te denken. Het voelde heerlijk!
Na mijn verhaal ben ik direct teruggelopen naar de kombuis voor nog een glas water. Toen ik terugkwam stonden er meerdere mannen te huilen en voor net zoveel mannen werd er gebeden. Had mijn verhaal dit veroorzaakt? Was het overgekomen dat ik door mijn subpersoonlijkheden mezelf volledig was kwijtgeraakt? Was het overgekomen dat ik hen hiervoor probeerde waarschuwen?

Tijdens het avondmaal voelden we ons onderling verbonden
als christenen zonder kerkmuren. En dat voelde fantastisch!

Ik weet alleen dat we die avond nog lang zijn doorgegaan met het zingen van ‘Zegekroon’. Zelfs midden in de nacht galmde de tekst ‘iedere muur wordt neergehaald, ieder bolwerk afgebroken’ nog steeds keihard door de haven van Stavoren waar we zouden overnachten. Mogelijk hebben we daarmee mensen wakker gehouden, maar voor ons het voelde heerlijk. Bevrijdend.

Kerkmuren

Wat dan het moment was dat ik me ongemakkelijk voelde? Dat was de dag erna; direct na de viering van het avondmaal met mijn broers. Een avondmaal overigens waarbij ik voor het eerst echt Gods aanwezigheid voelde.
Daar… Daar in het zonnetje, op het dek, met echt breekbrood en wrange wijn. In dat zonnetje vierde ik avondmaal met 32 broers die lid waren van allerlei verschillende kerkelijke stromingen. Daar, op dat moment, voelden we ons echt christen. Niet vrijgemaakt, christelijk, hervormd of evangelisch. Nee, we voelden ons onderling verbonden in Christus. Eventjes voelden we ons christenen zonder kerkmuren. En dat voelde fantastisch!

Innerlijke strijd

Helaas was dat gevoel voor mij heel snel voorbij toen de groep in een grote kring ging staan en voor elkaar begon te bidden. Pats, plotseling was die lelijke kerkmuur er weer. Dat akelige onderbuik dat je krijgt omdat je ‘iets niet gewend bent’.
Waarom kwam die innerlijke strijd bij mij naar boven? Kon ik niet gewoon een echt christen zijn? Was het de duivel die de Heilige Geest probeerde te doven? Mijn eigen menszijn? Een subpersoonlijkheid? Was het mijn opvoeding? Dat soort vragen spookten op dat moment direct door mijn hoofd en lieten mij ook de week na het zeilavontuur niet met rust.

Maar het is niet verkeerd om met dit soort vragen bezig te zijn. Sterker nog, ik denk dat het juist goed is. Daarom wil ik dit blog ook niet negatief eindigen, want daarvoor was het een veel te mooi weekend. Ik raad iedereen aan om een keer via Durftevliegen.nl een weekend met de Vliegende Hollander te boeken. Een weekend waarbij niets moet, maar alles mag. Twee dagen waarbij je je echt christen kunt en mag voelen. Een weekend die je aan het denken zet…

(fotocredits: Maxim van Ommen Kloeke)

error: Sorry, the content of this website is protected due too copyright!!